Het concept van de regisseur verwijst naar de karakteristieke boogvorm van oude architectuur. Vanuit een bijna sacrale stilte ontvouwt het werk zich geleidelijk tot ritmische gebaren, uitmondend in een zacht pulserende muur van geluid en beeld — om uiteindelijk terug te keren naar zijn oorsprong: het gebedsaltaar.

Als onder een microscoop worden muziek en beeld vergroot en verkleind, versmolten tot één ervaring. Deze benadering vindt zijn wortels in de emotionele lading van de choreografie van Harold Luya, die als leidend element de ziel van het stuk onthult.

De muziek van de toonaangevende filmcomponist Daniel Wohl — speciaal geschreven voor en uitgevoerd door het Trio — benadrukt de diep menselijke worsteling met verandering, vergankelijkheid en verlangen. Het stuk toont het tragische lot van een man die, na alles geprobeerd te hebben in het leven, verteerd door onbeantwoorde liefde, zijn strijd beëindigt en de wereld verlaat door het gif van zijn geliefde te nemen.

Wie liefde én het leven weet te overleven, betreedt het domein van het oneindige.